Eerste Kamer: Publicaties

Een gemiste voorkeursstem

Het is campagne voor de Provincie. De partij gaat de straat weer op, en ik ga mee.We trekken het winkelcentrum Overvecht in. En spreken mensen aan over de komende verkiezingen."Alweer?", "We zijn toch net geweest?"En dan proberen we uit te leggen waarover het op 11 maart gaat. Niet altijd zo gemakkelijk, want in de stad leeft de Provincie niet echt. En de lijstrekker die op de folder staat lijkt ook niet op Wouter Bos, zo constateren de winkelende mensen.

Klik hier voor de volledige column

Terug van weg geweest

Interessant om na 2 jaar weer terug te zijn. De bezetting is niet echt fundamenteel veranderd. Een mix van mensen die vooral "ex"iets zijn, met mensen die meer midden in hun werkzame leven staan. Veel seniore witte dames en heren. Niet echt een afspiegeling van de straten in onze grote steden. Wel relatief veel vrouwen. Volgens cynici overigens het teken dat de politiek niet echt hoog in maatschappelijk aanzien staat.

Klik hier voor de volledige column

Gedichtenbundel

Aan het eind van Eerste Kamer zittingen is de gewoonte ontwikkeld om af te sluiten met een gedicht. Recent zijn al deze gedichten gebundeld. Deze bundel ' waarom wordt in de senaat niets gedaan?' is voor te koop in diverse boekhandels.

ISBN 90-5850-044-6

"Ons Haagse werk vindt plaats op een historische plek. Als we daar bij stilstaan gaat het altijd om 'grote' geschiedenis. Veel minder om de kleine dingen die daar ook plaats vonden al die jaren, en die samen misschien wel belangrijker zijn, maar moeilijker te vatten. Het beeld dat Rodenko oproept komt daar voor mij wel dichter bij. De plek die wakker wordt in de ochtend. Een stad heeft ook veel geluiden. Nu andere dan vroeger. En ook de ramen zijn een essentieel onderdeel van het beeld voor mij. Aan de andere kant van het water, gezien vanuit de vergaderzaal. En als ik aan de andere kant langs de vergaderzaal kom, ben ik altijd het gebouw aan het indelen naar de activiteiten die zich afspelen achter de verschillende ramen. Dat de gemeente elk jaar iets met het water doet, vind ik leuk. Je ziet dan telkens een verrassende visie van de kunstenaars die aan het werk mochten. Andere ogen. Die je dan even leent."

Legende

(Hofvijver)

Het donker wiegelt. Uit de langspeelplaat
van de Hofvijver weken zich de eerste
nog trage daggeluiden los. Er is een
staag gezoem, een onderaards rumoeren:
reeds zingt het zonnewater in de koperen
ketels van de nacht.
- Mussen sissen in een schel
gefluit van klaksons en sirenes stijgt
de dag in stoom- na stoomwolk op. Nu rijzen
façades grijs en legendarisch uit
hun as en staan ineens met raam naast raam
het heden vast te leggen in de staal-
gravures van 't verleden.

- De vijverplaat speelt een muziekje van
Rameau. Gebaarde mannen, meeuwen, autoos
haasten voorbij als schimmen, maar
de vrouwen zitten wijs en hiëratisch
te zitten, te luisteren. Statig en waakzaam, haar ogen
groot, babylonisch: serene priesteressen van
de oude vijver waaruit elke dag
Den Haag opnieuw geboren wordt.

"De keuze van het volgende gedicht is dubbelzinnig, vooral in relatie tot het werk in de kamer. De raadselachtigheid van het gedicht komt aardig overeen met sommige bijdragen van kamerleden. Ik kan me voorstellen dat niet ingevoerde luisteraars ons gepraat daar zo ervaren zoals ik dat gedicht: het heeft iets magisch en aantrekkelijks, maar tegelijkertijd vraag je je af wat hij er nu eigenlijk precies mee bedoelt. Tegelijkertijd zou ik als kamerlid willen dat we daar collega's hadden met dit taalvermogen. Want het sfeer oproepen met taal is voor de meeste van ons meer dan een brug te ver. We blijven meestal hangen in het voorlezen van voorwrocht en tamelijk onhelder proza. En bovendien kan maar een enkeling van ons echt goed voorlezen. Maar gelukkig is de vreugde van Engelman vlinderlicht. Lichter dan mijn overpeinzingen."

Vera Janacopoulus

Cantilene

Ambrosia, wat vloeit mij aan?
Uw schedelveld is koeler maan
en alle appels blozen

de klankgazelle die ik vond
hoe zoete zoele kindermond
van zeeschuim en van rozen

o muze in het morgenlicht
o minnares en slank gedicht
er is een god verscholen

violen vlagen op het mos
elysium, de vlinders los
en duizendjarig dolen